Etiquetas

Rexistrado en Safe Creative ______________________________

lunes, 20 de diciembre de 2010

Xan das Crebas (XVIII)

       Seguío camiñando por medio dun pinar, Xan meditaba nas cousas que tiña a vida, dos misterios, e de que a noite, sempre fora cómplice das fechorias e misterios. Nisto, escoitou como un pequeno golpe, algo así como se caera un animal dunha árbole, Xan acercóuse a zona por donde oira o ruido e... remexendo entre a fieita, ollou unha cousa de cor verde crara e, con un gorro de cor azul, movendo a cabeza dun lado para outro como si se quixera espabilar. -¡ un trasno! dixo Xan, mais, este non era un trasno normal, xa que os trasnos non poden ser vistos por persoas adultas, é viven nas casa e cunetas facendo fechorías,ademáis o gorro e de cor bermella e iste tiñao azul. Nesto que o trasno ao decatarse da presencia de Xan, quixo esconderse, máis nun acto de reflexos, Xan agarrouno por unha perna - ben pra co non te escapes, o trasno dixo- deixeme señor home, non pode verme ou non debería - Xan repostoulle - pois, que eu sepa, estonche a ver, é polo que me contaron ti es un trasno.Ao verse atrapado, aquel trasno esomenzou a relatar a historia - levo miles de anos pola costa da morte facendo trasnadas, como moitos dos meos amigos, metémonos coa xente e rímonos moito, máis, non sei que me pasou hoxe que estando nesa árbole de aí, doume como un aire, un alento e,
caín, agora  que me coñece señor home, pídolle de favor.....¿ gárdame o 
segredo?. Nisto, Xan respostándolle- ¡como non! trataríanme por tolo, podes quedar tranquilo, e xirou a cabeza cara o lugar onde se atopaba aquel trasno, o cal xa non estaba alí.


Tendida na branca area da praia
mirando as formas das nubes,
e o murmullo do mar
deixeime levar polo soño.

Máis de súpeto....
sentín un ruido,
era un golpe místico
que viña hacia min.

O que eu nunca pensara!!!
atopar aquel ser o meu lado,
era un trasno,pequeniño e orelludo
non o podía contar....

Ver,escoitar e calar
Quen creería a Xan das Crebas
que topara un trasno,
no seu andar???

Cousas que pasan nesta vida
cousas que nin podes contar
pois parecen increíbles
e por tolo vanche tomar!!!

Mellor seguir o camiño
e non mirar atrás,
pois pra diante sempre atopas
algo novo pra loitar!!! *


      Xan proseguío o seo camiño baixando por un camiño cara a costa, a cal estaba sin tanto misterios nin personaxes, as praias que ollaba ao lonxe eran amplia con bancos de area, síntoma de que se estaba acercando a desembocadura dun rio,e que se atopaba nunha zona onde podía haber crebas, apaisaxe como case todas da costa era fermosa, foi baixando cara a praia  onde se atopou cuns homes nunha embarcación que o que estaban a facer era preparando un boliche pra lanzalo na praía , este aparello consiste nun aparello en forma de copo, con un brazos laterais que rematan en unhas cordas polas cales se tiran de elas, eses homen ían lanzalo, é dixeronlle a Xan si lle botaba unha man, el aceptou xa que quería comer peixe e así era unha boa maneira de facelo. A chalana levou o aparello deixando un cabo en terra cos homes, alonxouse un pouco de terra e foi lanzando o aparello en paralelo a costa, e, o rematar o aparello foi buscando a orilla do mar entregandolle o outro extremo aos homes que estaban aló, asi pois, Xan e máis tres homes estaban a dereita cunha corda na man e a uns cincuenta metros a esquerda os demais con outra corda,o patrón dou a orden e escomenzaron a tirar, as cordas tiñan cada certa distancia unha marca, a cal, cando chegaba as mans  se cantaba decindo- ¡marca!! e agardando a que os do outro lado cantaran a sua, así o aparello vería en igualdade de distancia por ambos extremos, tamén nas marcas, uns e outros se axuntaban máis, pechando asi o aparello de cada vez, así cando faltaba pouco ambos grupos de homes estaban a tan so un metro e tirando a rás de area quitaban o cope da auga, o cal viña cheo de peixes e outros animais mariños que se atopaban no camiño do boliche........


Poesía de Pacola González Campelo

domingo, 5 de diciembre de 2010

Cando ves a morte os ollos , no primeiro que lembras é....

   Dende fai tempo, leva rondando pola miña cabeza escribir un artigo sobre este tema, o certo é que dende que escoitei na Radio Galega, nun programa de Xusto López Carril, a un percebeiro de Muxía decindo .." os que din de que cando ves a morte os ollos, lembraste da muller ou dos fillos, é mentira, do que te lemras é ... a que sitio vin morrer, ou a onde vin acabar...". Eu xa nese intre deille a razón, xa que nos percances cercanos a morte que tiven nun barcos no me lembrei deles, nin de ningún santo, lémbrome que, era día de reis, nunca fora o mar ese día siñalado, o primeiro que me pasou pola mente foi....a única vez que viñen o mar o dia de reis, vou morrer afogado, despois lembreime do sitio en onde ía morrer. Noutros percances na carretera, e no máis preto ai uns dias, o pensamento e algo distinto, cando, te ves "vendido", soltas unha palabrota, despois so te lembras no sitio onde a vas a palmar, nunca se me pasou pola mente , nin a familia nin os santos, nin nada parecido, só, o sitio onde tes a tua.  con isto, non quero decir que, nun accidente no cal se está moito tempo de angustia, se pode lembrar na familia que deixas, ou suplicar a intercesión dalgún santo, máis, non en primeiro lugar, eso nos primeiros momentos non pasa pola mente, queda moi ben de cara a galería, decir que se lembra nos fillos ou na muller.
   Tamén con esto quero recalcar máis que o destino xa o temos escrito, é que cada un ten a sua no sitio, o meo do outro día fixo que, a pesares de ir uns centos de metros derrapando,esquivando ao probe do home que me avisaba, o cal ao correr cando vio que me ía esnafrar cara onde estaban os outros coches, caío na carretera, e que fora o coche que, máis arriba quedara, nun sitio privilexiado ,facendo que, o meo cometido fora en alertar os coches que entraban naquela ratoneira, minimizando así os daños causados,ese mesmo destino foi  que fixo que, cando asumín de que o impacto co coche ía ser nun intre ou noutro, gardase a calma e, así,controlar a situación.Con este artigo quero deixar clara a miña opinión sobre dous temas; que no primeiro que se pensa non é na familia (pódese pensar décimas despois ), senón no sitio, no dia,etc. é que, o destino de cada un témolo escrito, sei que  a miña opinión vai traer diferencias, máis so é eso....unha opinión.

domingo, 14 de noviembre de 2010

COPLA DE PRINCIPIOS DEL SIGLO XX ( parte I )

Cuando Dios da la persona
ya le aplica su suerte
si ha de morir pobre o rica
no se sabe hasta la muerte
lo otro que no se explica
que es un secreto muy fuerte.

Quien había de pensar
quien había discurrir,
que habían de bajar
tres doncellas de Coruña
dignas de apreciar
y por su linda hermosura
nadie le puede faltar
una es Dnª Minia
profesora titular,
y otras sus dos hermanas
que le vienen a enseñar
al pueblo de Morquintián
que está por civilizar.

Dios les dea buen acierto
en su modo de enseñar
y que saquen adelante
los niños de este lugar,
que aunque a ellas no les sirvan
Dios les ha de premiar.

Que lástima de tres jóvenes
para las tres señoritas
por ser de buena atención
preciosas y tan bonitas
que llaman la atención
como diosas infinitas.

Benditos sean sus padres
por el fruto que han sacado
que son los mejores vienes
que nuestro señor les ha dado
dichosos de aquellos jóvenes
que las tengan a su lado.

Naturales de Coruña
que es capital de Galicía
les persigue la fortuna
que es lo que se precisa
como ellas no hay ningunas
que a nadie tienen malicia.

Son muchachas de verguenza
y de mucha entidad
pero no saben por ciencia
su fortuna donde está
yo digo por experiencia
y hablo con mucha claridad
para saber la verdad
que se valgan de paciencia.

pasaron las tres doncellas
por una mina de oro
en el momento que pasaban
estaba el minero solo
---ilegible------------
que se escaparon de todo.

En donde menos se piensa
está guardada la fortuna
también está en Morquintián
para las jóvenes de coruña.

Que hay mozas muy exquisitas
y de muy buena figura
Dñª Minia siempre es buena
entre la gente honrrada
tampoco no hay varón
para esconder la cara
sobre todo si se trata
de una persona anciana.

Poco importa que haya un título
si no hay moralidad
que el título no da ciencia
pero la moral la dá
hay que estar en la creencia
que es la pura verdad.

Nunca la persona lista
debiera de cambiar
una riqueza imprevista
por la que está por ganar
esto deben de pensarlo
las que se quieran casar.

Yo prefiero la aldea
porque es más saludable
después de Dios y del Cielo
es la cosa más amable
y nunca pretendo un pueblo
para vivir miserable.

Porque casarse en la villa
causa grande perjuicio
porque en la villa se aprende
toda la clase de vicios
y todo hombre y mujer
entiende no son precisos.

Y depués si provienen hijos
es más costoso criarlos
que se gasta mucho más
en vestirlos y arreglarlos
y en la aldea se evita
el gasto de tantos cuartos.

Señorita profesora Minia
de mi alma, sí atiende
mis consejos llevará V. la palma
la probeza quiere prisa
pero la riqueza calma.

Cuando el cometa Halley
se ha visto en el occidente
era para anunciar guerra,
pestes, hambre y la muerte
que alguno le ha tocado
por desgracia esa desuerte....
(continuará)

viernes, 1 de octubre de 2010

ROMANCE DE MALBINA Y JOSÉ- copla de mediados del sigo XX

En la parroquia de Colúns
y también en la de Arcos,
ha ocurrido este suceso
con unos enamorados.

Atención pido señores
para poder explicar
el relato de estos novios
que a Madrid se iban casar.

En la parroquia de Arcos,
Muros que es el partido,
con estos enamorados
este caso ha ocurrido:

"El día quince de Agosto
que es el día de la Junquera,
salieron los dos de casa
para ir a la verbena.

Emprendieron el viaje
esta célebre pareja,
llegando al pueblo de Cee
donde la fiesta se celebra.

Y a las dos de la mañana
con todas sus cosas listas,
salieron para La Coruña
en un coche de futbolistas.

A eso de las cuatro y media
ya se encontraron allí,
alquilando un  turismo
con dirección a Madrid.

Encargáronle que los llevase
a la estación del Mediodía,
y tan pronto bajaron del coche
los detiene la policía
.
Ellos se quedaron tontos
sin saber la dirección,
 lo primero que pidieron
fué la documentación.

Al momento le enseñaron
los papeles que tenían,
y como no eran legales
a la carcel los envían.

Metidos en la carcel
estos pobres aburridos,
lo primero que le pidieron
fueron nombres y apellidos.

Declaran muy asustados
metidos entre paredes,
yo me llamo José Nuñez
y ella Malbina Pérez.

Ela señor juez enterado
como ellos declararan,
adivinó enseguida
que Malvina fuera robada.

Al salir de la cárcel
sin saber un paradero,
preguntaron por la casa
de Indalecio del Fullero.

Al punto recibió carta
de sus padres un telegrama,
diciéndole que se presentara
que el señor juez lo llamaba.

Malvina mía
tu te quedas aquí,
que yo voy a ver lo que quieren
y muy pronto regresaré a Madrid.

Ella le dice: José
 yo en Madrid no me quedo,
tu me vas a olvidar
quedándote en Campelo.

Malbina yo no te olvido
volveré my decontado,
tu ya sabes que me llaman
por asuntos del juzgado.

Malbina con esto
sola no quiso quedarse,
que antes de quedarse sola
prefería ahogarse.

El con la misma insistía
de marcharse para Campelo,
y ella quiso tirarse
bajo el puente de Toledo.

Estando los dos comiendo
en una casa atroz,
se arreglaron las cositas
y se marcharon los dos.

Al punto estaba saliendo
un camión de gallinas,
y vinieron desembarcar
a la feria de Baiñas.

La gente le preguntaban
¿que traen de resultado?
nada, menos que fuimos solteros
y ahora,venimos casados.

Pasearon por el pueblo
José con el sombrero de lado,
y Malbina presumía
con el cabello cortado.

Cuando el sol se estaba poniendo
Malbina con su querido,
se agarraron de brazete,
y se pusieron al camino.

Y al llegar a Colúns
se dieron la despedida,
para ir a visitar
cada uno su familia.

Allí se dieron la mano
el le dijo adiós Malbina,
por la noche volveré
prepara bien la comida.

Tan pronto llegó Malbina
el vino fueron buscar,
para preparar la cena
para los novios cenar."

Adiós hasta otro día
los inventores de esta historia,
fueron de Villagarcía.

Fueron de Villagarcía,
provincia de Pontevedra,
siendo gallegos muy brutos
gallegos da nosa terra.

Quién te escribió fué mi pluma
quién te dictó fué mi alma,
el nombre de quién lo hizo
bien sabes como se llama.
 
FIN